Sztuka w USK

W dni 19.12.2025 r. odbyła się uroczystość odsłonięcia odrestaurowanej studzienki i rzeźby Madonny Sykstyńskiej wraz z cokołem z piaskowca, które po 85 latach ponownie stanęły przy ul. Długiej.

Cieszymy się świętując wspólny sukces zakończenia wieloletnich starań o odbudowę tego zabytku, jednocześnie promując historyczne walory rejonu Placu Bernardyńskiego, jako nieodkrytego przez Poznaniaków ciekawego miejsca na mapie Poznania oraz celebrując zwieńczenie wysiłków podejmowanych przez wiele lat na rzecz uhonorowania idei zaopatrzenia miasta w wodę pitną, zaszczepionej przez hrabiego Edwarda Raczyńskiego.
Powstanie studzienki przy ul. Długiej ma związek z inicjatywą hr. Edwarda Raczyńskiego, który w latach trzydziestych XIX w. na własny koszt postanowił doprowadzić do wybranych punktów Poznania czystą, źródlaną wodę z pagórków fortecznych w pobliżu Cytadeli. Projekt budowy studzienki został zrealizowany w latach 1844-1846.

Studnia umieszczona w ceglanym zagłębieniu muru szpitalnego, wykonana była w piaskowcu w formie aediculowej kapliczki o neogotyckich formach i ustawiona na dwukondygnacyjnym cokole. Jej autorem był Christian Gottlieb Cantian. Do dolnej, murowanej części cokołu studzienki przylegał basen na wodę o rzucie wydłużonego sześcioboku. Górną, piaskowcową kondygnację cokołu ujmowały dwa krótkie, masywne filarki, rozszerzające się uskokowo ku środkowi, gdzie mieściła się kwadratowa płycina z rombem ozdobionym maswerkową dekoracją. Z rurki umieszczonego centralnie medalionu spływała do basenu woda. Niszową nastawę w formie wąskiego retabulum flankowały dwa filary o wydłużonej płycinowej dekoracji lica, nawiązującej do gotyckich podziałów okiennych, zwieńczone masywną sterczyną ujętą u nasady czterema mniejszymi. Ich krawędzie pokrywały żabki, a na szczycie znajdował się kwiaton. Obramienie przesklepionej niszy z trzema wiązkami żeber zbiegających się u góry, mieszczącej postać Madonny z Dzieciątkiem, ujmowały trzy pary wąskich kolumienek o roślinnych kapitelach, przechodzących w ostrołukowe zwieńczenie o wałkowym profilu, z ażurowym trójdzielnym maswerkiem. Zwieńczony metalowym krzyżem trójkątny tympanon ujmowały po bokach żabki. Pierwowzorem dla rzeźby Madonny z Dzieciątkiem był słynny obraz Madonny Sykstyńskiej Rafaela Santi – odlew wykonano w hucie w Lauchhammer w Saksonii. Płynąca woda ze studzienki w przeświadczeniu polskiej, katolickiej ludności uważana była za leczniczą.

Studzienkę zniszczono w czasie II wojny światowej, jednak w 2002 r. w gronie Dyrekcji Szpitala (wówczas Szpitala Klinicznego Przemienienia Pańskiego) oraz w pracowni projektowej architekta wnętrz Jacka Wilczaka narodziła się inicjatywa przywrócenia miastu utraconej studzienki. Znalazła ona pełną akceptację Miejskiego Konserwatora Zabytków. Istniejące materiały ikonograficzne w postaci zdjęć pozwoliły na wierne odzwierciedlenie Studzienki, którą obecnie znów można oglądać przy ul. Długiej 1/2.

Studzienka zrekonstruowana została w 2025 roku dzięki zaangażowaniu Miejskiego Konserwatora Zabytków w Poznaniu, Władz Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Stowarzyszenia Bono Serviamus, Dyrekcji Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Poznaniu i Ortopedyczno-Rehabilitacyjnego Szpitala Klinicznego im. Wiktora Degi w Poznaniu.

Ostateczne sfinansowanie odbyło się ze środków Rządowego Programu Odbudowy Zabytków, Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Poznaniu, Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, Miasta Poznania oraz darowizn pozyskanych od wielu indywidualnych darczyńców na przestrzeni ponad 20 lat. Inicjatywę odbudowy wspierało także Towarzystwa Opieki nad Zabytkami w Poznaniu, środowiska dawnego Szpitala Klinicznego Przemienienia Pańskiego w Poznaniu i Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego A Paulo.

Figurę Madonny wyrzeźbił Marcin Sobczak, neogotycką kapliczkę odtworzył Marek Zielonka. Całość, według projektu Jacka Wilczaka i Stefana Bajera, zrealizowała firma Orlikon Sp. Z O.O

Serdecznie dziękujemy wszystkim, którzy przez lata wspierali nasze starania związane z odbudową studzienki.

Serdecznie zapraszamy na tegoroczny Koncert dla Przyjaciół i Dobrodziejów, który odbędzie się 1 lutego 2026, o godz. 18:00 w Auli UAM, przy ul. Wieniawskiego 1 w Poznaniu.

Koncert dla Przyjaciół i Dobrodziejów Hospicjum Palium jest corocznym wydarzeniem, które organizujemy w murach Auli UAM. W ten sposób pragniemy podziękować wszystkim mieszkańcom Poznania, którzy wspierają naszą działalność, bez których nie moglibyśmy pomagać Pacjentom Hospicjum Palium! W tym roku wysłuchamy najwspanialszych przebojów Maanam oraz zespołu Strefa Zero! Gościnnie wystąpi również Pan Zenon Ciosek, wspaniały gitarzysta i Przyjaciel naszego Hospicjum.

W trakcie wydarzenia zostaną również wręczone odznaczenia Złotego i Srebrnego Motyla, a przed koncertem oraz w trakcie wydarzenia odbędzie się licytacja atrakcyjnych niespodzianek!

Zarezerwuj darmowy bilet: https://tobilet.pl/koncert-dla-przyjaciol-hospicjum-palium-01-02-2026-18-00.html

Coroczną tradycją Szpitala jest Wieczór św. Łukasza. Jest to spotkanie kulturalno- artystyczne dla zaproszonych Gości oraz Pracowników Szpitala. Wieczór św. Łukasza to wieczór specjalny, moment zatrzymania w codziennej gonitwie za obowiązkami zawodowymi, rodzinnymi. Jest to doroczne spotkanie, które może poszczycić się ponad 20-letnią tradycją. Św. Łukasz – patron uroczystości – jest patronem wszystkich osób posługujących pacjentom i powinien być inspiracją w codziennym niesieniu pomocy chorym.

Coroczną tradycją Szpitala jest Wieczór św. Łukasza. Jest to spotkanie kulturalno- artystyczne dla zaproszonych Gości oraz Pracowników Szpitala. Wieczór św. Łukasza to wieczór specjalny, moment zatrzymania w codziennej gonitwie za obowiązkami zawodowymi, rodzinnymi. Jest to doroczne spotkanie, które może poszczycić się ponad 20-letnią tradycją. Św. Łukasz – patron uroczystości – jest patronem wszystkich osób posługujących pacjentom i powinien być inspiracją w codziennym niesieniu pomocy chorym.

Coroczną tradycją Szpitala jest Wieczór św. Łukasza. Jest to spotkanie kulturalno- artystyczne dla zaproszonych Gości oraz Pracowników Szpitala. Wieczór św. Łukasza to wieczór specjalny, moment zatrzymania w codziennej gonitwie za obowiązkami zawodowymi, rodzinnymi. Jest to doroczne spotkanie, które może poszczycić się ponad 20-letnią tradycją. Św. Łukasz – patron uroczystości – jest patronem wszystkich osób posługujących pacjentom i powinien być inspiracją w codziennym niesieniu pomocy chorym.

Coroczną tradycją Szpitala jest Wieczór św. Łukasza. Jest to spotkanie kulturalno- artystyczne dla zaproszonych Gości oraz Pracowników Szpitala. Wieczór św. Łukasza to wieczór specjalny, moment zatrzymania w codziennej gonitwie za obowiązkami zawodowymi, rodzinnymi. Jest to doroczne spotkanie, które może poszczycić się ponad 20-letnią tradycją. Św. Łukasz – patron uroczystości – jest patronem wszystkich osób posługujących pacjentom i powinien być inspiracją w codziennym niesieniu pomocy chorym.

Coroczną tradycją Szpitala jest Wieczór św. Łukasza. Jest to spotkanie kulturalno- artystyczne dla zaproszonych Gości oraz Pracowników Szpitala. Wieczór św. Łukasza to wieczór specjalny, moment zatrzymania w codziennej gonitwie za obowiązkami zawodowymi, rodzinnymi. Jest to doroczne spotkanie, które może poszczycić się ponad 20-letnią tradycją. Św. Łukasz – patron uroczystości – jest patronem wszystkich osób posługujących pacjentom i powinien być inspiracją w codziennym niesieniu pomocy chorym.

Coroczną tradycją Szpitala jest Wieczór św. Łukasza. Jest to spotkanie kulturalno- artystyczne dla zaproszonych Gości oraz Pracowników Szpitala. Wieczór św. Łukasza to wieczór specjalny, moment zatrzymania w codziennej gonitwie za obowiązkami zawodowymi, rodzinnymi. Jest to doroczne spotkanie, które może poszczycić się ponad 20-letnią tradycją. Św. Łukasz – patron uroczystości – jest patronem wszystkich osób posługujących pacjentom i powinien być inspiracją w codziennym niesieniu pomocy chorym.

Coroczną tradycją Szpitala jest Wieczór św. Łukasza. Jest to spotkanie kulturalno- artystyczne dla zaproszonych Gości oraz Pracowników Szpitala. Wieczór św. Łukasza to wieczór specjalny, moment zatrzymania w codziennej gonitwie za obowiązkami zawodowymi, rodzinnymi. Jest to doroczne spotkanie, które może poszczycić się ponad 20-letnią tradycją. Św. Łukasz – patron uroczystości – jest patronem wszystkich osób posługujących pacjentom i powinien być inspiracją w codziennym niesieniu pomocy chorym.

W dniu 5 sierpnia 2025 r. o godz. 19:30 w Kościele Przemienienia Pańskiego przy ul. Długiej 1 odbył się koncert Zespołu PoWieki: ~ŚWIADECTWO~ , zorganizowany przez Stowarzyszenie Bono Serviamus. Zespół PoWieki tworzą trzej księża: prałat Andrzej Szczepaniak, prałat Wiesław Kondratowicz oraz Henryk Kondratowicz – emerytowani proboszczowie parafii w Buku, Kowalewie i Górze, wyświęceni na kapłanów w 1974 roku przez arcybiskupa metropolitę poznańskiego Antoniego Baraniaka. Początki Zespołu sięgają jeszcze ich wspólnych czasów seminaryjnych – czyli okresu sprzed pół wieku. Wszyscy byli na tym samym roku w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Poznaniu i to właśnie tam zrodziła się ich myśl o wspólnym graniu. Od 50 lat tworzą wspólnie muzykę i na emeryturze aktywnie realizują swoją pasję koncertując i nagrywając teledyski.

Przewodnikiem w poszukiwaniu historycznego kontekstu była dr med. Halina Bogusz – poznanianka, historyk medycyny. Swoje humanistyczne zainteresowania łączy z pasją, jaką od lat jest dla niej medycyna, której nie praktykuje – jednak stara się być jej obserwatorem, organizatorem i miłośnikiem. Dr Bogusz przybliżyła słuchaczom koncertu historyczne okoliczności stosowania wodolecznictwa w medycynie.

25.01.2024 r. mieliśmy niezwykłą przyjemność gościć w murach szpitala przy ul. Długiej ośmioosobową orkiestrę skrzypcową, która zechciała umilić pobyt naszym Pacjentom wykonując koncert kolęd w holu II piętra.

Podobny koncert odbył się kilka lat temu także w Hospicjum Palium, a jego inicjatorem i prowadzącym jest p. Miron Stieler. Pod jego przewodnictwem dla naszych Pacjentów wystąpiła Miła Orkiestra Smyczkowych Transformacji, czyli niezwykły projekt powstały z miłości do muzyki.

Członkowie zespołu rozpoczęli naukę gry na skrzypcach od zera, w większości jako osoby dorosłe – ich działalność przekonuje, że nigdy nie jest za późno na rozpoczęcie nauki gry na instrumencie, a czerpanie radości z nowo zdobytych umiejętności najmilej jest praktykować w grupie.

Dziękujemy za profesjonalne wykonanie i pełne zaangażowanie w występ w tak niecodziennych okolicznościach.

To właśnie takie chwile pomagają zwiększyć komfort Pacjentów podczas hospitalizacji i pozwalają im choć na chwilę oderwać myśli od zdrowotnych dolegliwości.

Pamiętając o wieloletnim dorobku szpitali leżących u podwalin Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego zachęcamy do zapoznania się z ich historią zaprezentowaną w załączonych albumach:

• 180 lat Szpitala Klinicznego Przemieniania Pańskiego Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu
• 100 lat Szpitala Klinicznego Heliodora Święcickiego Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu

Publikacja ta jest opowieścią o walce z pandemią ­COVID-19, prowadzoną – między lutym a lipcem 2021 r. – przez pracowników Szpitala Tymczasowego oraz Punktu Szczepień zlokalizowanych na Międzynarodowych Targach ­Poznańskich.

„Nie można było tych wydarzeń nie upamiętnić. Choć tak wielu wątpiło w możliwą do spełnienia rolę szpitala tymczasowego, jednak stał się on faktem. Tworzenie przyszło łatwiej niż w tradycyjnych murach szpitalnych – ociężałych w przyzwyczajeniach. Dzięki świeżości spojrzenia na to, co tworzymy wspólnie, mimo ograniczonych środków i nietypowości miejsca do tego przeznaczonego szpital spełniał swoją rolę (…)”.

„Zapraszamy Państwa do naszego świata, świata Naszego Tymczasowego, który przez kilka miesięcy był dla nas drugim domem, a dla pacjentów pod naszą pieczą azylem bezpieczeństwa. Rozsiądźcie się wygodnie (…) i dajcie się porwać naszej opowieści (…)”.

Poznański Wieczór św. Łukasza zapoczątkowany został przez dyrekcję i pracowników Szpitala Klinicznego Przemienienia Pańskiego w roku 2003. Był on wówczas spotkaniem towarzyszącym dla organizowanego Forum Szpitali Klinicznych. Wiązał się z wzbudzającym istotny rezonans występem muzycznym, jednakże przede wszystkim z wykładem, do którego wygłoszenia zapraszano wybitne osoby. Pierwszym gościem – w roku 2005 – był śp. prof. Andrzej Szczeklik z wykładem: O sztuce lekarskiej. Wykłady wygłaszali także: prof. Woy-Wojciechowski, prof. Witold Zatoński, prof. Marian Zembala, prof. Wojciech Łączkowski. Św. Łukasz – lekarz – łączy wszystkich posługujących pacjentom jako patron.
Stąd, w sąsiedztwie 18 października, warto zatrzymać się nad inspiracjami wynikającymi z postaci tego właśnie patrona. Wieczór św. Łukasza ewoluował, choć niósł sobą podobne przesłania i wartości. Był wyzwaniem, chwilą wspólnego świętowania, ale i czasem mobilizacji do kontynuacji działania. Wspólne świętowanie staje się tylko przystankiem ku refleksji przed dalszą drogą.

Wieczorom próbowaliśmy nadawać – oprócz wspólnego świętowania – impuls do jeszcze pełniejszego spotkania twarzą w twarz z poddanymi naszej pieczy. Przywołać można zdania prof. Szczeklika z Kore:

„Chory przychodzi (do każdego z nas) ze swym bólem, cierpieniem, wołaniem o pomoc.
A lekarz, nie bacząc na lęk chorego (i swój własny), wiedząc, jak mało wie
(zawsze za mało), mówi: Stanę przy tobie. Razem spojrzymy niebezpieczeństwu w twarz.
(I wtedy opadają wątpliwości, w jakie myśl nasza stroiła duszę przez wieki.)
Będę z tobą. Nie opuszczę cię. Nie zostaniesz sam.”

Wieczór św. Łukasza łączy się też z odznaczeniem Bono Servienti. Jest ono przyznawane od roku 2003 dla uhonorowania szczególnych postaw wpisujących się w wyjątkowy i chlubny sposób w zaszczytne dzieje nie tylko Szpitala, ale także szczególny wymiar życia medycznego naszego Miasta i Regionu. Odznaczenie przyznawane jest osobom ukazującym sobą najlepszy styl – wielowymiarowej – posługi medycznej. Ważne wsparcie dla wieczorów – wpisujących się w rzeczywistość medycznego – i nie tylko – Poznania udziela Stowarzyszenie Bono Serviamus (współorganizator wieczoru), a także Miasto Poznań.

Mamy nadzieję, że opublikowanie wykładów wygłoszonych w latach (2017-2021) stanie się nie tylko podsumowaniem dzieła, ale także inspiracją do dalszego działania.

Z okazji przypadającego w 2018 roku 195-lecia Szpitala Klinicznego Przemienienia Pańskiego UM w Poznaniu, opracowana została wyjątkowa publikacja, prezentująca Szpital widziany oczami Mistrzów – wybitnych Profesorów i współpracowników, którzy związali z nim swoje życie zawodowe. Wydana z okazji jubileuszu książka ma formę wywiadów, które ukazują nie tylko ewolucję Szpitala jako lecznicy, ale przede wszystkim prezentują bogactwo duchowe jej bohaterów oraz ich nieoceniony wkład w tworzenie dobrych tradycji medycznych zarówno w regionie, jak i w całym kraju. Wywiady w większości przeprowadzili studenci pierwszego roku kierunku lekarskiego Wydziału Lekarskiego II UMP, w ramach zajęć z przedmiotu „Wprowadzenie do medycyny”. Premiera książki odbyła się podczas Wieczoru św. Łukasza w dniu 17 października 2018 r. Zapraszamy do obejrzenia filmu prezentującego ta publikację.

28 czerwca 2022 r., w poznańskim kinie Muza, poznański oddział Telewizji Polskiej zorganizował pokaz filmu dokumentalnego, który od kulis pokazuje trudy i znoje pracy jaką wykonał personel medyczny, by uratować jak najwięcej istnień podczas walki z pandemią COVID-19. Film Zbysława Kaczmarka pt. Poznają nas po oczach jest zapisem pracy kadry medycznej szpitala tymczasowego na Międzynarodowych Targach Poznańskich. Jego bohaterami są pracownicy szpitala: lekarze, pielęgniarki oraz ratownicy medyczni. Kamera towarzyszyła im od początku czwartej do końca piątej fali pandemii.

Film Poznają nas po oczach opowiada o codzienności niesienia pomocy chorym, o bohaterach, którzy ryzykowali swoje zdrowie i życie wypełniając przysięgę Hipokratesa. Pracowali często ponad stan, przez całą dobę, w stresie, przemęczeniu i strachu. Silniejsza była jednak chęć niesienia pomocy chorym. „Musieliśmy tam być. Naszym obowiązkiem było zmierzyć się nie tylko z tematem, ale też bezpośrednim zagrożeniem. Moim zdaniem ekipa TVP3 Poznań pod wodzą Zbysława Kaczmarka sprostała temu zadaniu znakomicie. Bez obaw poszli do boju, żeby udokumentować świat, który, miejmy nadzieję, już nie powróci” – mówi dyrektor TVP3 Poznań, Agata Ławniczak.

Ekipa telewizyjna była w miejscach na co dzień niedostępnych dla dziennikarzy. „Udało się ukazać pacjentów, którzy są w ostrej fazie choroby, porozmawiać z nimi. W tym filmie widać emocje, jakie towarzyszą ludziom, którzy trafili do szpitala” – komentuje dr Hanna Winiarska, koordynator szpitala tymczasowego w Poznaniu, bohaterka filmu.

Kamera towarzyszyła medykom od pierwszego dnia czwartej fali pandemii COVID-19. „To dowód na ciężką pracę, jaką wykonywaliśmy w szpitalu tymczasowym. Dowód na istnienie pandemii. Każdy kto w nią nie wierzył, może teraz na własne oczy zobaczyć, że ludzie naprawdę umierali” – tłumaczy Ewa Nakielna, pielęgniarka naczelna szpitala tymczasowego w Poznaniu, bohaterka filmu.

Pandemię COVID-19-ze względu na liczbę ofiar zalicza się do 10 najbardziej śmiercionośnych plag w historii świata. Jak podkreśla reżyser filmu Zbysław Kaczmarek, dokument „Poznają nas po oczach”, jest zapisem historii. „Przede wszystkim to jest zdarzenie historyczne i jako filmowiec, na co dzień często korzystam z materiałów archiwalnych sprzed 50-60 lat. Tutaj te materiały tworzę i mam nadzieję, że za 50 lat inni sięgną po nie, żeby zobaczyć, jak wyglądał świat w 2020 roku” – podkreśla Zbysław Kaczmarek.

Film można obejrzeć na stronie:
https://poznan.tvp.pl/61531765/poznaja-nas-po-oczach-29062022

Gdyby nie udar, nie powstałaby dla was ta książka” – tak Shelagh Brennand w swoim tomiku poezji zatytułowanym „A Stroke of Poetry” i poświęconym jej przeżyciom po udarze mózgu, zwraca się do Czytelników. Żyjemy w przekonaniu o naszym wpływie na życie i realizację własnych planów. Niczym reżyserzy podchodzący z niezachwianą pewnością do kierowania rolami aktorów. Udar mózgu jest jedną z przyczyn zachwiania się takich przekonań.
Podczas Światowego Dnia Udaru Mózgu – 29 października 2024 na Dużej Scenie Teatru Nowego w Poznaniu wystawiono przedstawienie zatytułowane „Reżyserzy. Gdyby nie udar …”.
Dlaczego „Reżyserzy”? Pierwszy z powodów wskazaliśmy powyżej. Żyjemy jako „reżyserzy” naszego życia. Drugi – to losy dwóch wybitnych reżyserów filmowych: Federico Felliniego i Lucchino Viscontiego, którzy doznali udaru mózgu. Fellini zmarł wkrótce po wystąpieniu objawów choroby, a Visconti po udarze mózgu reżyserował jeszcze, m.in. film „L’Innocente” („Niewinne”).

W przedstawieniu wystąpiły osoby, które pokonały tę ciężką chorobę. To niezwykli bohaterowie odkrywający przed widzami swoje emocje i pasje oraz to co udar zmienił w ich życiu. Przedstawienie ukazało również możliwości realizacji założeń neurorehabilitacji, która wdrażana jest niezwłocznie po wystąpieniu objawów udaru mózgu i prowadzona z ogromnym zaangażowaniem zespołu fizjoterapeutów.

Udar mózgu jest trzecią przyczyną zgonów po nowotworach i chorobach serca. Jest najczęstszą przyczyną niesprawności u osób po 50 roku życia. Według danych NFZ w 2022 roku odnotowano w Polsce 73,9 tysięcy przypadków udaru niedokrwiennego mózgu. W 89% przypadków były to udary pierwszorazowe. Obserwuje się w Polsce wzrost odsetka pacjentów leczonych przyczynowo (tromboliza dożylna i/lub trombektomia mechaniczna). W roku 2017 wynosił on nieco ponad 13 % a w 2022 — 20 %. Jednak wielu chorych wzywa pomoc zbyt późno, aby włączyć leczenie przyczynowe. Wynika to ze złej świadomości dotyczącej istoty choroby i jej objawów. Z tego powodu podejmujemy szereg działań zmierzających do poprawy tej sytuacji. Jednym z nich jest niniejsze przedstawienie.

Przedstawienie „Reżyserzy” zrealizowane zostało przy współpracy Centrum Interwencyjnego Leczenia Udaru Mózgu (CILUM) Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego (USK) w Poznaniu oraz Dyrekcji i Zespołu Teatru Nowego im. Izabeli Cywińskiej w Poznaniu pod dyrekcją Piotra Kruszczyńskiego. Jego realizacja była możliwa dzięki wsparciu finansowemu Spółki WCF Zdrowie Medycyna Edukacja oraz Wielkopolskiej Fundacji Rehabilitacji .

Spektakl reżyserował Janusz Andrzejewski, koncepcję projektu opracował Sławomir Michalak, scenariusz napisali Janusz Andrzejewski i Sławomir Michalak.

Opiekę inspicjencką zapewniła Urszula Kaczmarek, muzykę napisał Przemysław Śledź, choreografię przygotowała Anna Beker, a sekwencje filmowe opracowali Przemysław Kaczmarek, Jerema Kaczmarek i Jakub Rosada.

W przedstawieniu wystąpili pacjenci: Jan Kościński, Edyta Malinowska, Aleksandra Pałka i Piotr Rozynek, aktorzy Teatru Nowego: Olga Lisiecka, Andrzej Niemyt oraz Aldona Cisowska, Karolina Wiktor. Opiekę fizjoterapeutyczną sprawowali Ewa Kozielewska – Zwierska i Aleksander Krawczyński. A przedstawienie nie mogłoby się odbyć bez udziału Chóru Poznańskiej Szkoły Chóralnej Jerzego Kurczewskiego pod dyrekcją Anny Michalak, Chóru Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu pod dyrekcją Aleksandry Pałki, Jazz Dance Studio – Anna Beker oraz FLEXI&FUSION DANCE GROUP – Magdalena Matusiak-Mendel, Magdalena Kluch, Małgorzata Jósiak.

Z inicjatywy Artystki Anny Schwartz zaprosiliśmy Pacjentów na warsztaty plastyczne w holu II piętra w naszym budynku przy ul. Długiej 1/2, podczas których można było przygotować pracę okolicznościową w technice monotypii.

Anna Schwartz jest absolwentką Wydziału Artystycznego UMCS w Lublinie. Wystawiała swoje prace w różnych galeriach w kraju i za granicą. Od kilku lat razem z mężem prowadzi firmę Lighthouse Center w Poznaniu, która zajmuje się działaniami artystycznymi integrującymi lokalną społeczność. Anna organizuje i prowadzi warsztaty plastyczno-edukacyjne dla rodzin, kobiet oraz dzieci. Jedną z grup pod nazwą „Odkrywanie Wielkich Artystów” odzwierciedla pasję artystki do działań plastycznych wśród ludzi w różnym wieku i z różnych środowisk.

Celem zajęć jest łączenie uczestników w przyjaźnie i poprzez tworzenie uczenie się bycia wsparciem dla siebie nawzajem w codziennych wyzwaniach życia. Anna wiele lat spędziła podróżując i mieszkając za granicą i w kraju, gdzie była wolontariuszem. Między innymi była to praca z dziećmi w Domu Dziecka, Świetlicy Środowiskowej, z rodzinami z biednych dzielnic miasta, z uchodźcami, organizowanie i prowadzenie obozów, półkolonii, klubów dziecięcych. Te doświadczenia kształtowały jej wrażliwość malarską.

Dziękujemy za inicjatywę w imieniu naszych Pacjentów.